Sirince σημαίνει όμορφο...

(Σπίτια στο Sirince, Τουρκία)

Η Διδώ Σωτηρίου αναφέρει αυτό το χωριό 

στο μυθιστόρημά της με τίτλο "Αντίο Ανατολία".

Ήταν ένα από τα πολλά χωριά που ερήμωσαν το 1922

λόγω του πολέμου. Οι κάτοικοι ήταν Έλληνες.

Το χωριό από τότε έχει μείνει σχεδόν ανέπαφο.

Ακόμα και οι δυο εκκλησίες στέκουν εκεί

ανάμεσα σε αρκετά μισοερειπωμένα σπίτια.

Οι σημερινοί του κάτοικοι έχουν αποφασίσει να 

γυρίσουν την πλάτη στην "τουριστική ανάπτυξη".

Ο κάθε κανόνας βέβαια έχει την εξαίρεση του,

έτσι το παλιό ελληνικό σχολείο

λειτουργεί πλέον ως εστιατόριο...!

Η αυτοκτονία μιας νύμφης...

(Η λίμνη Μελισσάνθη στον Καραβόμυλο, Κεφαλονιά)

Η νύμφη Μελισσάνθη, λυπημένη από τον ανεκπλήρωτο

έρωτά της για το Θεό Πάνα, αυτοκτονεί. 

Επιλέγει αυτόν τον μαγικό τόπο
 και ενώνεται μαζί του για πάντα.

Εκεί, στο μπλε βυθισμένο νησί στο κέντρο της λίμνης,

βρίσκεται ακόμα το ιερό του Θεού...
   

Εγκαίνια πότε έχουμε;

(Εθνική Αθηνών - Τρίπολης, Αργολίδα)

Το κομμάτι της εθνικής Αθηνών - Τρίπολης στο ύψος της Νεμέας,

είναι από τα πιο "φρέσκα".

Κι ενώ περνώντας αντιλαμβάνεσαι ότι ταξιδεύεις 

σε ένα δρόμο νέο,

με ευδιάκριτη ευθυγράμμιση, σωστή σήμανση κλπ. 

η άσφαλτος σε πολλά σημεία μόνο νέο έργο δε θυμίζει.

Είναι δυνατόν σε δρόμο που παραδόθηκε στην κυκλοφορία

πριν λίγο καιρό να υπάρχουν "σαμαράκια";

Στο δρόμο για τις "Ινδίες"

(Παραδοσιακές κατοικίες στο Πυργί, Χίος)

Ο Χριστόφορος Κολόμβος στα ημερολόγια του 

αναφέρει συχνά τη Χίο. Ήταν καλός γνώστης των χωριών

του νησιού αλλά και θαυμαστής της μαστίχας.

Το 1474 έφτασε στο νησί, φιλοξενήθηκε από

κάποιον Γενοβέζο ευγενή και φεύγοντας για το ταξίδι του

προς τις "Ινδίες" φρόντισε να πάρει μαζί του Χιώτες ναύτες,

οι οποίοι ήταν από τότε ξακουστοί για την ικανότητά τους.

Στη Χίο πολλοί πιστεύουν ότι ο Κολόμβος κατάγεται από 

το νησί. Στο Πυργί υπάρχει σπίτι που φέρεται να έζησε καθώς

και το οικόσημο της οικογένειάς του.

Δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι του νησιού 

που έχουν το επώνυμο "Κολόμβος".

Έχει η Ανδαλουσία έρημο;

(Πόρτα στο Sidi Bou Said, Τυνησία)

Το μαγικό με τις χώρες που έχουν κατακτηθεί 

κατά καιρούς από πολλούς,

είναι τα όσα άφησαν όλοι αυτοί πίσω φεύγοντας.

Καταστροφές στη μια περίπτωση, 

πολιτισμό από άλλους τόπους στην άλλη.

Χμ, κάποιες φορές κι ένα συνδυασμό των δύο.

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί που φεύγουν. 

Είναι κι εκείνοι που έρχονται. Και φέρνουν μαζί τους

δικούς τους πολιτισμούς, δίκες τους ιστορίες.

Λευκά σπίτια με μπλε πόρτες λοιπόν όχι μόνο σε Ελλάδα,

Ιταλία και Ισπανία. Ο βορράς της Αφρικής, αν κι ακόμα 

έχει πληγές ανοιχτές,σε ξεγελάει...

Ίσως τελικά κάτι "παίζει" με το νερό της Μεσογείου!

Mozart, Schubert και Tchaikovsky κάτω από τ' άστρα

(Ο κήπος του Μεγάρου Μουσικής, Αθήνα)

Ο κήπος του Μεγάρου για μια βραδιά γέμισε κόσμο ξαπλωμένο

στο γρασίδι. Άλλοι με ποτήρια κρασί στα χέρια, 

άλλοι με τις σαμπανιέρες τους και τα κολονάτα ποτήρια,

άλλοι με πλαστικά μπουκάλια του νερού.

Μελωδίες κλασικής μουσικής απ' τη μια,

εικόνες νεανικής Καλοκαιρινής συναυλίας από την άλλη.  

Δυο μεγάλες οθόνες να προβάλουν την ορχήστρα 

από το εσωτερικό της αίθουσας

και τα όποια δέντρα έκοβαν τη θέα,

κατάφεραν να προσθέτουν συναίσθημα αντί να αφαιρούν.

Αυτή τη φορά οι ήχοι της φιλαρμονικής της Βιέννης αγνόησαν τα

περιθώρια του κτηρίου και ξεχύθηκαν στην πόλη, 

κυριολεκτικά!

Μια Θεά διαμελισμένη στην Πόλη

(Η βιβλιοθήκη της Εφέσου, Τουρκία)

120 χρόνια πέρασαν μέχρι να χτιστεί το "Αρτεμίσιο".

Δεν πήρε άδικα τη θέση του μέσα στα 7 θαύματα του κόσμου.

Αφιερωμένο στην Αφροδίτη, όπως και όλη η πόλη άλλωστε.

Η πόλη κείτεται κατεστραμμένη ακόμα και σήμερα, 

τα μάρμαρα όμως του ναού

έγιναν οικοδομικά υλικά για διάφορα 

βυζαντινά μνημεία στην Κωνσταντινούπολη...