Το σκάκι

(Το κάστρο των ιπποτών, Ρόδος)

Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό πριν από μένα

Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω

Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
δρασκελώντας τη μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...

Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω!
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα

Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω

Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
δρασκελώντας τη μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις έριες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης

Καλοκαίρι

(Ηλιοβασίλεμα στον Αρμενιστή, Ικαρία)

Μες στα κόκκινα της Δύσης του ανατέλλει...

Δεμένοι

(Το Πασαλιμάνι στον Πειραιά)

Δεμένοι εμείς όπως κι αυτά, περιμένουμε τα ταξίδια που έρχονται.
Μα αν κάποιου ο κάβος δε λυθεί σύντομα,
ο ήλιος θα αναδυθεί πολλές (πολλές) φορές ακόμα
κι η θάλασσα είναι τεράστια κι υπομονετική.

Είμαι στο μόλο

(Το παλιό λιμάνι του Ρεθύμνου, Κρήτη)

Με ματόκλαδα που λάμπουν
και τραγούδια απ΄ τα παλιά γλυκονανούριζα
κάθε αγάπη μου καινούργια
που απ΄ τις άλλες πάντα την ξεχώριζα.

Μα όπως κύλαγαν οι μέρες
έτσι φεύγανε κι αυτές και με αφήνανε
Ταξιδιάρικες γαλέρες
που ποτέ τους σε λιμάνι δεν ξεμείνανε

Κι είμαι στο μόλο και μετρώ
βαρκούλες άλλες χίλιες δυο
που μοιάζουνε με μένα
με τα πανιά σκισμένα

Με ματόκλαδα που λάμπουν
Κυριακές συννεφιασμένες οι αγάπες μου
βρήκαν πέρασμα για να μπουν
και αφήσαν στο κορμί μου τις ανάσες τους.

Και ανοίξαν τα φτερά τους
οι αγάπες μου πουλάκια διαβατάρικα
λέω άιντε στην υγειά τους
Για τα χρόνια που με τα φιλιά τους χάρηκα

Στίχοι: Μάκης Σεβίλογλου

Η ζωή ψηλά!

Ο Ίκαρος όπως υποδέχεται τους καλεσμένους στο νησί του

"Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε 
ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη 
από το απλό γεγονός της αναπνοής." 

Pablo Neruda

Η ανάρτηση έγινε με αφορμή την εντολή της εκταφής, 

στο πλαίσιο έρευνας για τα αίτια του θανάτου του μεγάλου ποιητή.

Ώρα για βουτιές

(Τα βράχια της Αγ. Μαρίνας στην Αίγινα)

Αχ αγάπη μου αγάπη,
διαμαντάκι μες στη στάχτη
και νησάκι που 'χει φάρο,
ένα μεθυσμένο γλάρο.

γράφει ο Απόστολος Μπουλασίκης για την Ικαρία.

Σε λίγες μέρες θα είμαι πίσω με μια μηχανή γεμάτη φωτογραφίες

από το νησάκι.

Να ευχηθώ, να σας βρω επιστρέφοντας,
όλους υγιείς και χαρούμενους.

Τα λέμε σε λίγες μέρες.

Ομορφιά

(Μονή Πρέβελη στο Ν. Ρεθύμνης, Κρήτη)

Την ομορφιά που κλείνω μέσα μου
κανείς ποτέ δε θα τη νοιώσει.
Κι αν την πληγώσει θα`ναι ανίδεος
κι ούτε γι`αυτό θα μετανιώσει.

Απόσπασμα από το ποίημα "Σεμνότης"
της Μαρίας Πολυδούρη


Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 2005. 
Δυστυχώς το φοινικόδασος πλέον είναι καμένο. 

Ταξίδια μακρινά...

(Το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, Νομός Αργολίδας)

Διάβαζα λίγο πριν ένα κείμενο, σχετικά με κάποιες δηλώσεις επιστημόνων οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο επιταχυντής του CERN ενδέχεται να είναι η πρώτη συσκευή που θα επιτρέψει το ταξίδι της ύλης στο χρόνο! Το πρώτο βήμα, θεωρητικά, για να είμαι σε θέση στο μέλλον να ετοιμάζω βαλίτσες ώστε να συναντήσω το Σωκράτη, το Χριστό, τον Da Vinci ή τον τρισέγγονο μου φαντάρο (λέμε τώρα), έγινε!

Σκέφτομαι λοιπόν, πως αν είχα μια μόνο επιλογή για ένα ταξιδάκι στο χρόνο, θα ήθελα να είναι στο παρελθόν ακόμα κι αν δεν μπορούσα να "αλλάξω" κάτι προς όφελος μου εκεί. Από το να δω όμως την Αθήνα το 2412, θα προτιμούσα να ακούσω την Κάλλας να τραγουδάει ζωντανά ή να παρακολουθήσω μια τραγωδία στο "Νέο θέατρο της Επιδαύρου". Λιγότερες (έως ανύπαρκτες) οι ανέσεις του παρελθόντος, θα έχω όμως τη σιγουριά ότι ο πλανήτης είναι στη θέση του και δε θα κινδυνεύσω να ίπταμαι απορημένος μέσα σε μια μαύρη τρύπα του μέλλοντος.

Την καλησπέρα μου.

Αγάπη μέσα στην καρδιά

(Ηλιοβασίλεμα στα Χανιά, Κρήτη)

Ένα δειλινό, μες στ' ακροθαλάσσι,

σαν το ναυαγό ήρθα κι εγώ,

ήρθα κι εγώ...

Μου 'δωσες νερό σ' ασημένιο τάσι,

για να δροσιστώ, σ' ευχαριστώ,

σ' ευχαριστώ...

Αγάπη μέσα στην καρδιά

φουρτουνιασμένη λαγκαδιά

κάποια βραδιά πλημμύρισες,

και μας ξεκλήρισες.

Πάψε να ζητάς όλη την αλήθεια,

τι είναι ο έρωτας μη με ρωτάς,

μη με ρωτάς....

Ψάχνε να τη βρεις μες στα παραμύθια,

τώρα δεν μπορείς, είναι νωρίς,

είναι νωρίς...

Αγάπη μέσα στην καρδιά

φουρτουνιασμένη λαγκαδιά

κάποια βραδιά πλημμύρισες,

και μας ξεκλήρισες.


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Τα καράβια

(Καράβια στο λιμάνι, Πειραιάς)

Απλή που είν' η αγάπη

πεντάμορφη κι αόρατη

σαν κάθε τι που μένει καθαρό.

Ζωή που είν' η αγάπη

και σα βουνό θεόρατη

τι χώρεσε η καρδιά μας απορώ.

Το καράβι της αγάπης σαν περνά

ετοιμάσου να τα πιάσεις τα σχοινιά.

Το ταξίδι αυτό το κάνουν δυο μεριές

τα καράβια κι οι προβλήτες στις στεριές

Απλή είν' η αγάπη

σα μουσική του σύμπαντος

που μέσα από το γέλιο σου αντηχει

Ζωή που είν' η αγάπη

κι ο νους μας τόσο ασήμαντος

για πράγματα μικρά που ανησυχεί.

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Περιέχεται στο νέο άλμπουμ της Δήμητρας Παπίου

και είναι, κατά τη γνώμη μου, από τις περιπτώσεις

που η μουσική αδικεί το στίχο, δυστυχώς.

Η τέχνη της παραπλάνησης

(Ο μεγαλοπρεπής ναός της Αγ. Παρασκευής, Κεφαλάρι Άργους)

Τα σκήπτρα της δημιουργίας των παραμυθιών

στις μέρες μας, τα έχει το Hollywood.

Ήρωες με τα πάθη τους, τα λάθη τους

τους έρωτες και τις ατυχίες τους 

πάνω κάτω σαν τα δικά μας.

Θεοί και Δαίμονες σχεδόν στα μέτρα μας.

Όταν όμως μιλάμε για ενημέρωση και όχι για ψυχαγωγία

έχουμε άραγε τα κατάλληλα φίλτρα να ξεχωρίσουμε 

την παραπλάνηση από την αλήθεια;

Τηλεόραση, εφημερίδες, internet

πάντα εκεί, 

να πληροφορήσουν αλλά και (πολλές φορές) 

να κατευθύνουν...

Σημείωση: Στην παραπάνω φωτογραφία απεικονίζεται

ένα εικονοστάσι. Έχει δεν έχει 60 εκατοστά ύψος. 

Μνήμες

(Μαστιχόδεντρο στον Εμπορειό, Χίος)

Τα κύτταρα του εγκεφάλου με τα οποία αντιλαμβανόμαστε

την όσφρηση είναι πολύ κοντά σε αυτά 

που αποθηκεύουν τις μνήμες μας.

Γι' αυτό και μια μυρωδιά μας ξυπνάει ευκολότερα αναμνήσεις

από μια εικόνα ή έναν ήχο.

Πάντα ζήλευα αυτούς που φέρνουν στο νου τους το Καλοκαίρι

(ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο)

όταν φτάσει στη μύτη τους άρωμα από γιασεμί ή από αγιόκλημα.

 Οι δικές μου τέτοιες μνήμες, ξυπνάνε 

με τη μυρωδιά είτε από λάδι καρύδας 

είτε από φιδάκι για τα κουνούπια.

Τόσο πεζά και "χημικά" αρώματα.

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχει προστεθεί 

και η μυρωδιά της μαστίχας από τη μυροβόλο Χίο.

Ακόμα και ο αέρας στο νότιο μέρος τους νησιού, μυρίζει "μαστίχι".

Λέγεται πως οι σχίνοι "δάκρυσαν" όταν είδαν τα βασανιστήρια  

 του Αγίου Ισιδώρου για να απαρνηθεί την πίστη του...

Γύρισα

(Μια χούφτα Αιγαίο, Χίος)

Με γεμάτες μπαταρίες,

λίγο μαυρισμένος, πολύ ξεκούραστος

και με το μυαλό σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δουλεία

επέστρεψα...

Με τη μνήμη της μηχανής μου γεμάτη φωτογραφίες

και τη δική μου μνήμη γεμάτη εικόνες.

Μ' ένα μικρό μπλοκάκι μισογεμάτο με σκέψεις...

εδώ θα είμαστε να τα λέμε.

Καλώς σας βρήκα!

Καλές διακοπές

(Τα πανέμορφα "Μαύρα Βόλια", Χίος)

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας 

για την παρέα.

Μέχρι να τα ξαναπούμε, 

εύχομαι στον καθένα χωριστά τόσα χαμόγελα, 

όσα είναι τα βότσαλα της παραλίας στη Χίο.

Εις το επανιδείν.

Έχω έναν καφενέ

(Καφενείο στα Ανώγεια, Κρήτη)

Έχω έναν καφενέ

στου λιμανιού την άκρη.

Τον έχτισε το δάκρυ

αυτών που μένουνε

και περιμένουνε.

Έχω έναν καφενέ

που ακούει όλο τα ίδια,

για μπάρκα και ταξίδια

αυτών που μένουνε

και περιμένουνε.

Έχω έναν καφενέ

ένα παλιό ρημάδι.

Αχ να ‘τανε καράβι

γι αυτούς που μένουνε

και περιμένουνε.

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Άξιος εστί...

(Ο Μίκης Θεοδωράκης στο Γαλατά, Κρήτη)

Στην ψηφοφορία του Σκάι για τους Μεγάλους Έλληνες 

πήρε την πρώτη θέση από τους υπόλοιπους εν ζωή υποψηφίους. 

Ίσως όμως αυτό να μη λέει και πολλά.

Η ουσία είναι ότι δεν υπάρχει Έλληνας 

που να έχει τόσο καθολική αποδοχή όση ο Μίκης Θεοδωράκης.

Είναι τόσο μεγάλο και σπουδαίο το έργο του,

που ακόμα κι αν κάποιος δεν συμφωνεί με τις 

πολιτικές του επιλογές,

δεν μπορεί παρά να του αναγνωρίσει

το ταλέντο του, αλλά και το ότι έκανε γνωστή 

τη μουσική της Ελλάδας στα πέρατα της γης. 

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη 5 χρόνια πριν,

την ημέρα των γενεθλίων του στον τόπο καταγωγής του.

Σήμερα γίνεται 85 ετών. 

Παραμύθι ξεχασμένο

(Υπαίθρια αγορά στο Usak, Τουρκία)

Παραμύθι ξεχασμένο

η αγάπη που ζητάς.

ψεύτικο φλουρί δοσμένο

στη βουή της αγοράς.

Τραγούδι λυπημένο

απόψε θα σου πω,

για κείνους που αγρυπνάνε

μετρώντας τον καιρό.

Μέσα στο όνειρό μου κλαίω

και ξυπνάω με λυγμούς.

"Ψέμα η αγάπη" λέω

"και παιχνίδι για τρελούς".

Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος

Η δύναμη της φωτιάς

(Κερί σε τραπέζι στον Αγ. Στέφανο, Αττική)

Μια φλόγα ενός κεριού μπορεί να γεμίσει με ρομαντισμό
μια αδιάφορη βραδιά.
Μπορεί να φωτίσει ένα σκοτεινό δωμάτιο
και να βοηθήσει κάποιον να διαβάσει ένα βιβλίο.

Μια φλόγα ενός κεριού μπορεί να γεμίσει με ελπίδα
έναν πιστό μέσα σε κάποιο ναό.
Μια λίγο μεγαλύτερη φωτιά μπορεί να ζεστάνει
ένα παγωμένο δωμάτιο
ή να σώσει από το εξαντλητικό κρύο
κάποιον που κοιμάται στους δρόμους.

Μια μεγάλη φωτιά όμως μπορεί να φέρει καταστροφή.
Να αφανίσει δέντρα που στέκουν εκεί για δεκαετίες.
Να σκοτώσει ζώα και να καταστρέψει σπίτια,
κόπους ζωής.

Πώς γίνεται την πρώτη Καλοκαιρινή μέρα που φυσάει
να λαμπαδιάζει όλη η χώρα;
Υπάρχει άραγε τιμωρία ανάλογη ενός τέτοιου εγκλήματος;

Του κάτω κόσμου τα πουλιά...

 (Πανσέλινος λίγα Καλοκαίρια πριν, Ελαφόνησος)

Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύει

μες τα στενά του κάτω κόσμου να σε βρει

και δεκατρείς αιώνες άνεργος γυρεύει

την κιβωτό σου και το αίμα να σου πιει

Σε καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες

μες τα μαλάματα μια νύφη ξαγρυπνά

κι έχει στ' αυτιά της κρεμασμένες τις Κυκλάδες

κι ειν' το κρεβάτι της λημέρι του φονιά

Κρυφά τα λόγια τα πικρά μες το κοχύλι

κρυφά της θάλασσας τα μάγια στο βοριά

θα σβήσει κάποτε στο σπίτι το καντήλι

και μήτε πόρτα θα 'βρεις μήτε κλειδαριά

Του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια

με φως και νύχτα σου κεντούν μια φορεσιά

άνθρωποι τρίζουν κι ακονίζουν τα σαγόνια

πηδούν και τρέχουν και σε φτάνουν στα μισά

 

στίχοι: Μάνος Ελευθερίου 

Οι μαντινάδες δεν έχουν τίτλους Νο2.

(Μονή Πρέβελη στο Ν. Ρεθύμνης, Κρήτη)

 "Τον πόνο μου εστόλισα με τα καλύτερά του

κι είδε η χαρά και ζήλεψε από την ομορφιά του"

Αγνώστου