Αντικατοπτρισμοί

Αντανάκλαση στα νερά της λίμνης του Como

Στα μάτια σου καθρεφτίζεται

το πιο όμορφο "εγώ" μου.

Βροχές

Στενό στη Lucca της Τοσκάνης 

Το νερό στους δρόμους και στα μάτια

είναι για να εξαγνίζει...και να περνάει!

Θησαυρός στους Δολομίτες

Οι Δολομίτικές Άλπεις όπως φαίνονται από την Madonna di Campiglio

Στους Δολομίτες κάποτε κατοικούσαν μόνο ξωτικά, νεράιδες και γίγαντες. Στο μαγικό αυτόν τόπο βασίλευαν οι νάνοι οι οποίοι έκρυβαν στα βουνά τους αμύθητους θησαυρούς τους. Από τους πιο μεγάλους θησαυρούς, ήταν οι υπέροχοι ροδώνες με τα κόκκινα τριαντάφυλλα που κάλυπταν τις κορυφές.

Οι άνθρωποι όμως που ζούσαν στην κοιλάδα ήθελαν για τον εαυτό τους (όπως ήταν αναμενόμενο), τους θησαυρούς αυτούς.

Ο Laurino, ο βασιλιάς των νάνων, για να τιμωρήσει τους ανθρώπους μετέτρεψε τους ροδώνες σε πέτρα και τους καταράστηκε να μην μπορούν πια να τους δουν ούτε μέρα ούτε νύχτα. 

Δεν είπε όμως κάτι για το δειλινό...

 Έτσι, οι ροδώνες του Laurino ξαναζωντανεύουν εκείνη την ώρα, τότε που ο ήλιος λίγο πριν χαθεί πίσω από τα βουνά βάφει τις κορφές μ' αυτό το υπέροχο ροζ χρώμα των ρόδων.

+2

Μια βάρκα που τη λέγαν "Ευτυχία"

Ξανά εδώ. Αλλιώς.

Σοκολατολαγνεία

(Εργοστάσιο Παυλίδη, Αθήνα)

Το Καλοκαίρι το λατρεύω. Αν γινόταν θα ταξίδευα ανά εξάμηνο από το βόρειο στο νότιο ημισφαίριο (και το ανάποδο) μόνο για να το ακολουθώ. Και δεν είναι κατάλοιπο της παιδικής ηλικίας όλο αυτό με τις ατέλειωτες διακοπές, τα κλειστά σχολεία και την ξεγνοιασιά. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι μεγάλη η μέρα και νοιώθω ότι μπορώ να κάνω περισσότερα πράγματα αλλά και με το ότι δεν έχει κρύο. Ένα jean, ένα μπλουζάκι, ένα μπουκάλι παγωμένο νερό στο κεφάλι και όλα καλά. Ούτε μπουφάν, ούτε κουβέρτες, συνάχι, πονόλαιμοι, τιποτα...

ΟΜΩΣ ο Χειμώνας έχει σοκολάτες. 

Και για να προλάβω όσους σκεφτούν ότι και το Καλοκαίρι μπορείς να τις έχεις στο ψυγείο, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Η πολύ χαμηλή θερμοκρασία αλλοιώνει τη γεύση κι αν τις αφήσεις λίγο να "συνέλθουν" λυώνουν σε χρόνο ρεκόρ. 

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το Χειμώνα στο εργοστάσιο του Παυλίδη όπου και γιόρτασαν τα 150 χρόνια της σοκολάτας υγείας! Παράδεισος, ό,τι και να πω είναι λίγο.

Τα τείχη μας

(Το εσωτερικό των τειχών που χωρίζουν τη Βούδα από την Πέστη, Ουγγαρία )

Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για "αυτο"προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει με αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος. Έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή.

Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα.

Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να τα δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι - όχι όπως είμαστε εμείς.

Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις

Λέο Μπουσκάλια

Δε θέλω να ξέρω

(Πανσέληνος στο Λονδίνο, Αγγλία)

Κάπου είχα διαβάσει παλιότερα, πως αν μια φορά τη μέρα σκεφτόμαστε το θάνατό μας, θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Θεωρητικά, στην ιδέα και μόνο ότι αύριο μπορεί να πεθάνω, θα σκεφτώ πόσο χαζά και μικρά είναι τα όποια αρνητικά συναισθήματα μου που δε μ' αφήνουν να χαρώ αυτό που έχω και θα προσπαθήσω να τα αποβάλω.

Στη σιγουριά όμως; Πως θα αντιδρούσα αν ήξερα με κάποιο τρόπο ότι αύριο θα πεθάνω;

Δεν ξέρω αν θα άρχιζα τα τηλέφωνα σε όλους εκείνους που θέλω να ζητήσω μια συγγνώμη, να πω σε κάποιους ένα ευχαριστώ ή απλώς ένα αντίο. Αν και, μεταξύ μας, δε με έχω για τόσο ψύχραιμο.

Ίσως να έβγαινα να διασκεδάσω όπως ποτέ πριν στη ζωή μου, ίσως όμως και να κλεινόμουν στο σπίτι κοιτάζοντας το ρολόι. Μπορεί και να άκουγα τον αγαπημένο μου δίσκο αναλογιζόμενος τη ζωή μου. Ένα τελευταίο ταξίδι στα παλιά, για να φύγω έχοντας στο μυαλό μου όσα έκανα και όχι όσα δεν πρόλαβα να κάνω.

Του Αγίου Βαλεντίνου

(Η βιτρίνα του Ladurée στο Παρίσι σε γιορτινό κλίμα, Γαλλία)

Γέμισαν πάλι οι βιτρίνες καρδούλες και κόκκινα τριαντάφυλλα. 

Η αγαπησιάρικη διάθεση, εδώ και λίγες μέρες, είναι σχεδόν επιβεβλημένη 

και τόσο ψεύτικη που τελικά έχει καταλήξει γραφική.

 Γραφικότητα όμως και από τους πολέμιους της "γιορτής  των ερωτευμένων". 

Anti-Valentine's parties, δεκάδες σατυρικά άρθρα σε περιοδικά, 

ενώ  αμέτρητος τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός χρόνος σπαταλιέται 

για να μας θυμίσει πόσο ανούσια είναι αυτή η γιορτή.

Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον ανθοπώλη και τον εστιάτορα 

που εκμεταλλεύονται (απροκάλυπτα) τους πελάτες τους 

φουσκώνοντας τις τιμές λόγω της "γιορτής", 

χωρίς να κατηγορήσω εξίσου τον τύπο στο bar, 

που διοργανώνει "μισώ τον Αγ. Βαλεντίνο"-βραδιά,

 εκμεταλλευόμενος τους "εναλλακτικούς" 

που θέλουν να γιορτάσουν το ότι δε γιορτάζουν!

Χρόνια μας πολλά!!!

Ευτυχία

(Μια βάρκα στη Ν. Αρτάκη, Εύβοια)

Μια βάρκα που τη λένε "Ευτυχία" παραδομένη

σε μια παλίρροια χωρίς τέλος.

Περιμένει καρτερικά να γυρίσουν τα νερά του Ευρίπου

και να βρεθεί ξανά στη θάλασσα.

Να σου πω τη μοίρα σου;

(Η όχθη του Άρνου στη Φλωρεντία, Ιταλία)

Ποσό σημαντικό ρόλο παίζει ο παράγοντας "τύχη"

στην αγάπη και κατά πόσο προκαλούμε οι ίδιοι την τύχη μας;

Ένας άνθρωπος που είναι η ζωή μας ολόκληρη

και χαζεύουμε μαζί του ηλιοβασιλέματα 

σχεδιάζοντας το μέλλον, 

θα μπορούσε να είναι ένας άγνωστος 

που τυχαία θα βλέπαμε κάποια στιγμή στο δρόμο 

αν είχαν έρθει λίγο διαφορετικά τα πράγματα.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων,

για να είναι μαζί δυο άνθρωποι, έχουν συμβεί 

πάρα πολλές (φαινομενικά) ασήμαντες συμπτώσεις.

Οι οποίες συμπτώσεις όμως 

δημιουργούν τελικά κάτι τόσο σημαντικό,

ώστε πολλοί τις βαφτίζουμε "μοίρα".

  

Κι ευχαριστούμε αυτή την καλή μας μοίρα

που έφερε στο δρόμο μας μια τόσο μεγάλη αγάπη.

Υ.Γ. Αυτά βέβαια για όσο διάστημα διαρκεί η αγάπη.

Μετά διαφοροποιούνται ελαφρώς τα πράγματα 

και στολίζουμε τη "μοίρα" μας με

άλλα επίθετα.

Ένας μοναχός, "πατέρας" της κλασικής γενετικής.

(Άγαλμα στο κέντρο της Βιέννης, Αυστρία)

Ο Αυστριακός μοναχός Μέντελ, συχνά αναρωτιόταν 

για τον τρόπο που τα φυτά αποκτούσαν 

μη τυπικά χαρακτηριστικά. 

Κατά τη διάρκεια μιας βόλτας του στον κήπο του μοναστηριού, 

εντόπισε μια μη τυπική ποικιλία του φυτού ornamental. 

Το μεταφύτευσε  δίπλα σε μια τυπική ποικιλία του φυτού 

και επιδίωξε να παρατηρήσει αν στην επόμενη γενιά 

θα υπήρχε κάποια αλλαγή των χαρακτηριστικών της. 

Διαπίστωσε ότι τα φυτά-απόγονοι διατηρούσαν 

τα βασικά χαρακτηριστικά των προγόνων τους, 

με άλλα λόγια δεν επηρεάζονταν από το περιβάλλον. 

Αυτό το απλό 'πείραμα' αποτέλεσε γενεσιουργό 

αιτία για την ιδέα της κληρονομικότητας.

Οι σημειώσεις του Μέντελ στο περιθώριο των

(πολύ πρόσφατων τότε) έργων του Κάρολου Δαρβίνου 

επιβεβαιώνουν την υπόθεση ότι παρακολουθούσε 

από κοντά τις εξελίξεις στον τομέα της βοτανικής, 

αγοράζοντας και μελετώντας πρόσφατα εκδοθέντα βιβλία. 

Οι νόμοι του Μέντελ αποτελούν την πρώτη 

εμπεριστατωμένη διαπραγμάτευση 

του ζητήματος της κληρονομικότητας  

και ταυτόχρονα τον πυρήνα ιδεών της κλασικής γενετικής.

Άπο τη wikipedia

Το μέτρο της επιτυχίας

(η Αψίδα του Θριαμβου στο Παρίσι, Γαλλία)

Να κρίνεις την επιτυχία κάποιου 

από το τι στερήθηκε για να την αποκτήσει.

Ανώνυμος

"Χαρακτηριστικές" ερωτήσεις...

(Ο πύργος του Άιφελ, Παρίσι)

Εύκολα θα μπορούσαμε να αποδώσουμε
κάποιο χαρακτηριστικό στους γύρω μας.
Ένα ιδιαίτερο γέλιο, κάποιο ξεχωριστό ηχόχρωμα φωνής
ακόμα κι ένα άρωμα μπορεί  να χαρακτηρίσει κάποιον.

Τι γίνεται όμως με τα χαρακτηριστικά της
προσωπικότητας του άλλου;
Κι ακόμα δυσκολότερα τι γίνεται με τα χαρακτηριστικά
της δικής μας προσωπικότητας;

Πόσοι έχουν στρέψει τον καθρέφτη μέσα τους
κοιτώντας ξεκάθαρα χωρίς καμία πρόθεση εξωραϊσμού
του ειδώλου τους;
Μήπως ο καλύτερος καθρέφτης είναι ένας ειλικρινής φίλος
ή ακόμα κι εκείνος θα μας φιλτράρει την αλήθεια του;

 Υ.Γ. Γιατί (σχεδόν) όλοι οι συνεντευξιαζόμενοι αναφέρουν
ως ελάττωμα την ειλικρίνειά τους; Είναι κάποια μόδα;

Τελικά είναι κανείς
στ' αλήθεια έτοιμος να απαντήσει ειλικρινά στην ερώτηση:
"Πες μου ένα προτέρημα κι ένα ελάττωμα σου;"

Σε ένα λεπτό...

(Το ρολόι στο φρούριο, Τρίκαλα)

Σε ένα μόλις λεπτό στον πλανήτη:

• Γεννιούνται 250 παιδιά.

•  Τα 15 από αυτά έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας.

•  Τα 113 παιδιά γεννιούνται στη φτώχεια.

• Πέφτουν 360 κεραυνοί πάνω στη γη.

• Γίνονται 5 σεισμοί.

• 9 άνθρωποι μολύνονται με τον ιό AIDS/HIV.

• Πεθαίνουν 107 άνθρωποι.

• Οι 18 από την πείνα...

Ολόκληρο το κείμενο με ένα όμορφο σχεδιάγραμμα στο:

ReflectionOf.Me 

Ειδικές ικανότητες μόνο για πραγματικά δυνατούς

(Ο πύργος στην Πίζα, Ιταλία)

Είναι συγκλονιστικό το πόσο εύκολα 

ένα ""μειονέκτημα"" (διπλά εισαγωγικά)

μπορεί να μετατραπεί, με την κατάλληλη θέληση,

σε προτέρημα ζηλευτό.

Όταν μπαίνει μπροστά η ψυχή και 

το εσωτερικό σθένος κάποιου,

δεν τα βγάζουν πέρα μαζί του ακόμα και οι πιο δυνατοί.

Γονατίζουν.

Ακόμα και αυτοί που, φαινομενικά τουλάχιστον,

υπήρξαν πιο τυχεροί και απαλλαγμένοι

από την όποια ιδιαιτερότητα.

Τυχεροί;

Λάθος λέξη, μόνοι μας δε φτιάχνουμε την τύχη μας;

Ένας βάτραχος αλλιώτικος

(Ο "βάτραχος" στην έκθεση Retromobile στο Παρίσι, Γαλλία)

Ο Flaminio Bertoni γεννήθηκε το 1903 

στο Masnago της Βόρειας Ιταλίας.

Στα 15 του χρόνια χάνει τον πατέρα του και αναγκάζεται

να εγκαταλείψει τις σπουδές του, για να πιάσει δουλεία

ως συγκολλητής στην εταιρία Carrozzeria Macchi.

Λάτρεις των καλών τεχνών ξεκινάει σπουδές γλυπτικής,

και ήδη στα 19 του, γίνεται ο επικεφαλής 

των σχεδιαστών της εταιρείας, μέχρι που ανοίγει

τη δική του επιχείρηση. Την εγκαταλείπει το 1931

οπότε "κλέβει" την αγαπημένη του Giovanna

και φεύγουν για το Παρίσι.

Ο γιος τους γεννιέται στις 25 Απριλίου του 1932 

και ακούει στο όνομα Leonardo καθώς ο θαυμασμός του

για το Leonardo da Vinci είναι μεγάλος.

Μετά από 2 μέρες προσλαμβάνεται από τη Citroen.

Σε ένα μόνο βράδυ φτιάχνει με πλαστελίνη 

το προσχέδιο του Traction Avant και είναι

η πρώτη φορά στην ιστορία που ο σχεδιασμός

δε γίνεται πρώτα στο χαρτί.

Το 2CV αλλά, κυρίως, ο αγαπημένος του "βάτραχος" DS

τον κατέταξαν στις πρώτες θέσεις

των σχεδιαστών στην ιστορία του αυτοκινήτου.

Μια ζωή μικρή, μα και τόσο μεγάλη...

(Βεγγαλικά στον ουρανό του Amsterdam, Ολλανδία)

Δεν έχουμε δώσει, νομίζω, στη "στιγμή" την προσοχή
που της αρμόζει.
Ίσως επειδή περνάει τόσο γρήγορα που τη χάνουμε
και βιαστικά παίρνει τη θέση της
στο φάκελο: "Παρελθόν".

Κι όμως, η ζωή μας είναι το άθροισμα αυτών
των πολύ μικρών χρονικών περιόδων,
οι οποίες είναι άλλοτε ευχάριστες
(τότε είναι που παρακαλάμε να κρατήσουν για πάντα)
κι άλλοτε δυσάρεστες
(τότε είναι που βαφτίζουμε το χρόνο "γιατρό" και θέλουμε
να τις πάρει όσο πιο γρήγορα μπορεί, μακρυά μας).

Όλα δικά μας δηλαδή!

Είναι όμως τόσο μικρό το ταξίδι μας πάνω σ' αυτόν
τον πλανήτη, που μάλλον το δικαιούμαστε.
Συνάμα, βέβαια, αυτό το ταξίδι είναι και το
μεγαλύτερο που θα κάνουμε ποτέ.
Επομένως...κάτι προλαβαίνουμε!

Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη φράση του Καζαντζάκη:
"Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε"

που μου θύμισε, λίγες μέρες πριν, το Blog:

"Lyric person's thoughtland..."

 

Οι δύο λύκοι

(Δάσος στο Λύγκο, Γρεβενά)

Ένα βράδυ, ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι

μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται

μέσα στις ψυχές των ανθρώπων:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους

που έχουμε όλοι μέσα μας.

Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η

θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία,

η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα,

η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το Εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η

αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,

η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η

 γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία."

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά

 ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"

 Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:

 "Αυτός που ταΐζεις."

Ινδιάνικη διήγηση

(Ευχαριστώ τη Μαργαρίτα για το e-mail.)

Ο σεβασμός είναι υποχρέωση

(Μια πασχαλίτσα στο Νυμφαίο, Φλώρινα)

Ένα από τα μεγάλα λάθη που κάνουμε οι πιο πολλοί

είναι ότι μπερδεύουμε την ευγένεια με το σεβασμό.

Αναμφισβήτητα η ευγένεια είναι σπουδαίο αγαθό

αλλά δεν είναι κάτι που ""οφείλουμε"" (διπλά εισαγωγικά)

να το έχουμε όλοι. Είναι προσωπικό θέμα του καθενός

αν έχει επιλέξει να είναι στη ζωή του ευγενικός ή όχι,

με την προϋπόθεση βέβαια κάποιος να του το έχει μάθει.

Ο σεβασμός όμως, από την άλλη, είναι υποχρέωση. 

Δε χρειάζεται κάποιος να είναι ευγενικός, 

ώστε να δείξει σεβασμό.

Από το πιο μικρό πλάσμα μέχρι το πιο μεγάλο σε αυτόν

τον πλανήτη είναι άξιο σεβασμού, ανεξαρτήτως 

είδους, ηλικίας, φύλου ή χρώματος.

Χωρίς να έχει σημασία αν έχει δύο πόδια, τέσσερα 

οκτώ, ή αν έχει ρίζες.

"Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική"

(Άγαλμα στο City Park της Βαρκελώνης, Ισπανία)

Ο Μιρό γεννήθηκε στη Βαρκελώνη στις αρχές του

περασμένου αιώνα και λόγω του αυστηρού προγράμματος

που ακολουθούσε από την αρχή της ζωής του,

έλεγαν πολλοί ότι γεννήθηκε γέρος αλλά μέχρι

μεγάλη ηλικία ζωγράφιζε σα μικρό παιδί.

Ο Νταλί δεν τον συμπαθούσε και τον έλεγε "χωριάτη".

Εκείνος, θεωρώντας ότι οι ζωγράφοι της εποχής

είχαν γίνει υποχείρια των πλουσίων που ήθελαν

να επιδεικνύουν τον πλούτο τους μέσω της τέχνης,

είπε την περίφημη φράση:

"Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική"

και για κάποια περίοδο άρχισε 

να ζωγραφίζει σε χαρτόνια, σε ξύλα, σε υφάσματα,

παντού, εκτός από καμβάδες.