Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φθινόπωρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φθινόπωρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

14.2.13

Αγάπη για πάντα

Ένα γέρικο ζευγάρι αντλίες στο οροπέδιο Λασιθίου, Κρήτη

Ίσως κάπου να υπάρχει...

12.4.11

Όνειρα κι ευχές

(Fontana di Trevi, Ρώμη)


Προχτές το βράδυ, παρουσιάστηκε στο θέατρο Badminton η ιστορία της Ιωάννας της Κατσαρίδας, που είχε όνειρο να ανέβει στο φεγγάρι. Προδόθηκε, απογοητεύτηκε, φυλακίστηκε όμως τελικά τα κατάφερε. Και δεν ήταν αποτέλεσμα πείσματος η επιτυχία της, ήταν θέμα πίστης. Πίστη στο όνειρο και στις δυνάμεις της. Χωρίς να στηρίξει τις ελπίδες σε κανέναν άλλο παρά στον εαυτό της.

Σαν την κατσαρίδα κι εγώ, όσο μου αρέσει να κάνω όνειρα, άλλο τόσο αποφεύγω τις ευχές. Σκέφτομαι καμιά φορά πως τις ευχές πρέπει να τις "φυλάμε" για καταστάσεις που δεν είναι πια στα χέρια μας. Όσο κάποια πράγματα μπορώ να τα ελέγχω, θέλω να προσπαθώ για τα όνειρα μου. Χωρίς να εναποθέτω την τύχη τους στην καλή θέληση μιας ανώτερης δύναμης που στο κάτω κάτω, μπορεί να έχει και με σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθεί.

Έτσι κι αλλιώς τις ευχές κάποτε τις κάναμε ρίχνοντας κέρματα στα συντριβάνια, ήταν μια γλυκιά ιεροτελεστία Τώρα αρκεί να μπει κάποιος στο www.mywellwisher.com και να το κάνει ψηφιακά!

21.3.11

Πολεμώντας ανεμόμυλους

(Ο Θερβάντες στο ενετικό λιμάνι, Ναύπακτος )


Βρέθηκα χθες στη Λυρική σκηνή για να παρακολουθήσω τον "Δον Κιχώτη". Στο θέατρο δεν έπεφτε καρφίτσα και στη σκηνή οι χορευτές έκαναν μαγικά πράγματα. Θέλω να σταθώ όμως στους θεατές των δύο μπροστινών μου θέσεών. Ένας μπαμπάς (γύρω στα 40) είχε φέρει το γιο του (γύρω στα 5-6) να παρακολουθήσουν την παράσταση. Ο μικρός δεν έβλεπε καλά και σε όλη την παράσταση καθόταν στα πόδια του πατέρα του κοιτώντας αποσβολωμένος, ενώ εκείνος του ψιθύριζε στο αυτί εξηγώντας όσα διαδραματίζονταν μπροστά του.

Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα ευχάριστα και όχι μόνο επειδή ο μπόμπιρας έκατσε "Παναγία" μέχρι το τέλος δείχνοντας ενδιαφέρον. Κυρίως χάρηκα επειδή βλέπουμε κάποιες συμπλεγματικές αντιλήψεις του παρελθόντος να χάνουν έδαφος. Από την παρέα μου με "προσγείωσαν" θεωρώντας δεδομένο ότι ο πατέρας ήταν του χώρου: "χορευτής, μουσικός κάτι τέτοιο. Aλλιώς θα βρίσκονταν στο Ολυμπιακός-ΑΕΚ".

Θέλω να πιστεύω ότι έχουν λάθος. Όχι επειδή θεωρώ ότι είναι καλύτερος ο χορός από το ποδόσφαιρο (γούστα είναι αυτά), αλλά επειδή πιστεύω πως πρέπει να πολεμήσουμε για βγάλουμε από το κεφάλι μας, όλα αυτά που μας έχουν σφηνώσει για τα καλά χρόνια τώρα!

2.10.10

Οι δικές μου αγάπες...

(Γλυπτό από σίδερο και σύρμα στο "Χρυσό Αυγό", Σίφνος)

Τον τελευταίο καιρό παίζεται ένα όμορφο παιχνίδι 
στην μπλογκόσφαιρα: "10 πράγματα που αγαπάει ο καθένας".
Η δική μου πρόσκληση ήρθε από τη φίλη 
(ως τέτοια θέλω να την υπολογίζω αν μου επιτρέπεται)

Ξεκινώ λοιπόν με εκείνα που έγραψα ως σχόλιο
στο δικό της όμορφο blog.

1. Αγαπώ τα ζώα. Πολύ.

2. Αγαπώ το φαγητό που έχει φτιαχτεί με αγάπη.

3. Αγαπώ το βλέμμα των ανθρώπων που αγαπώ,
όταν τους κάνω κάποια έκπληξη ή κάποιο δώρο.

4. Αγαπώ τα ταξίδια. Αν γινόταν θα ήθελα μονίμως
να είμαι με μια βαλίτσα στο χέρι και να φεύγω.

5. Αγαπώ εκείνες τις ώρες (λεπτά ίσως)
που ξεκλέβω κάποια απογεύματα
και ακούω μουσική που είχα ξεχάσει για καιρό
ή να χαζεύω φωτογραφίες.

6. Αγαπώ τη θάλασσα. Να τη βλέπω, να τη μυρίζω, να την ακούω
να κολυμπάω. Σε κάποια προηγούμενη ζωή
 ήμουν σίγουρα ψάρι, φύκι κάτι τέτοιο.

7. Αγαπώ τους φίλους μου. Νοιώθω περίεργα μ' αυτή τη φράση.
Αισθάνομαι τους φίλους μου κομμάτι από μένα. Είναι σα να λέω ότι
αγαπώ εμένα και μου φαίνεται κάπως...

8. Αγαπώ την έκπληξη του να με συγκινήσει
μια ταινία, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο
που δεν τους έχω δώσει σημασία ποτέ πριν.

9. Αγαπώ την Αθήνα. Μ' αρέσει να περπατάω στην πόλη,
να χάνομαι στα άδεια στενά της αλλά και ανάμεσα στο κόσμο της.

10. Αγαπώ εσένα. Πολύ. (Ξέρεις εσύ!)

Τη δική μου πρόσκληση
(αν φυσικά έχει τη διάθεση να μοιραστεί
μαζί μας 10 πράγματα που αγαπάει)
τη βλέπω να πηγαίνει προς το Scorpion49.

Καλό μήνα να έχουμε.

7.9.10

Μια υπέροχη νύχτα...

(Ελευθερία Αρβανιτάκη και Τάνια Τσανακλίδου στο Λυκαβηττό)

"Του ονείρου η αύρα τις ένωσε"  (ήταν ο τίτλος
που είχαν διαλέξει για την Καλοκαιρινή περιοδεία τους)
και κατάφεραν να μας συγκινήσουν 
αλλά και να μας ξεσηκώσουν πολλές φορές. 

Η αέρινη Ελευθερία (απ' όταν ζεστάθηκε και μετά)
και η συγκινητική Τάνια (από την πρώτη νότα που τραγούδησε)
έδωσαν σε όσους ανηφόρισαν χτες βράδυ στο Λυκαββητό
μια συναυλία που θα τη θυμούνται για καιρό.

Ευχαριστούμε.


27.7.10

Ένα καρέ μνήμης

(Μια καταπράσινη πηγή, Ορεινή Ναυπακτία)

Είχα μια διαφωνία κάποια στιγμή με ένα φίλο
σχετικά με τη χρησιμότητα των φωτογραφιών.

Υποστήριζε πως η μνήμη έχει τα σωστότερα φίλτρα
κι ότι αν κάτι δεν αποτυπωθεί σε αυτή 
σημαίνει πως δεν άξιζε για να το θυμάται κάποιος.

Εγώ από την άλλη,
που είμαι μόνιμα με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι,
δεν αμφισβητώ πως η μνήμη μπορεί να φυλακίσει 
 πολλές εικόνες, πολλά αρώματα και ήχους.
Συνήθως έχουμε αναμνήσεις από κάποιο ταξίδι,
για το αν περάσαμε καλά, ίσως και κάποια γεγονότα 
που συνέβησαν κατά τη διάρκειά του.

Μια φωτογραφία όμως, είναι ικανή να μας θυμίσει 
μια μικρή λεπτομέρεια που,
όσο καλή μνήμη κι αν έχει κάποιος,
δεν μπορεί να τη συγκρατήσει.

Κι ως γνωστόν, η διαφορά κρίνεται στις λεπτομέρειες.


22.3.10

Ο Θερβάντες της Ναυμαχίας!

(Βάρκες στο Παλιό λιμάνι, Ναύπακτος)

Ο ήρωας του, αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα εναντίον
των κακών και την αναζήτηση του μεγάλου του έρωτα,
της Δουλτσινεάς.
Με τον πιστό του Σάντσο Πάντσα αναμετρήθηκε ακόμη
και με ανεμόμυλους.

Ο ίδιος ο συγγραφέας έχασε το αριστερό του χέρι
πολεμώντας εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας 
σ' αυτόν ακριβώς τον τόπο.