5.7.10

Οι δύο λύκοι

(Δάσος στο Λύγκο, Γρεβενά)

Ένα βράδυ, ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι
μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται
μέσα στις ψυχές των ανθρώπων:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους
που έχουμε όλοι μέσα μας.

Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η
θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία,
η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα,
η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το Εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η
αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η
 γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία."

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά
 ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"

 Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:
 "Αυτός που ταΐζεις."

Ινδιάνικη διήγηση
(Ευχαριστώ τη Μαργαρίτα για το e-mail.)




3.7.10

Η πικρή ιστορία πίσω από το χτίσιμο ενός ανακτόρου

(Η εννέα μούσες στο Αχίλλειο, Κέρκυρα)

Ο διάδοχος του Αυστριακού θρόνου,ο Ροδόλφος, 
και η ερωμένη του Μαρία Βετσέρα βρίσκονται νεκροί.

 Η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ είχε στα χέρια της
την τελευταία επιστολή του γιου της,
που εξηγούσε τους λόγους της αυτοκτονίας του 
αλλά και της θανάτωσης της αγαπημένης του Μαρίας από τον ίδιο.

Η αιτία, όπως είχε ακουστεί, ήταν η αποκάλυψη 
από τη μάνα της Μαρίας ότι η αγαπημένη του
ήταν στην πραγματικότητα ετεροθαλής αδελφή του. 

Αυτός ήταν και ο λόγος που η Ελισάβετ εγκατέλειψε 
τα ανάκτορα της Βιένης και ήρθε στην Κέρκυρα 
έφτιαξε το Αχίλλειο και εγκαταστάθηκε σε αυτό.


2.7.10

Το Αιγαίο από απέναντι...

(Το λιμάνι του Τσεσμέ, Τουρκία)

Μικρή με βάζαν ποιήματα να πω με την ποδιά
μα εγώ με τα χτυπήματα που είχα στην καρδιά
με τον εχθρό τα λέω...

Πολλοί με κατακτήσανε, δεν είσαι μόνο εσύ.
Το σώμα μου αποκτήσανε κι είδαν θαλασσί
το πρώτο Εγώ το Αιγαίο.

Μια κορδέλα περασμένη τριγύρω απ' τον ώμο μου λοξά,
σ' ένα βράχο ανεβασμένη "Πατρίδα ο νους μου" φώναξα.

Αχ ψυχή μου εσύ γοργόνα αν ζει τη ρωτούσες ,γέλαγα.
Πιασ' του πεύκου μια βελόνα να παίξει ο δίσκος πέλαγα.

Εγώ δεν έχω μέγα ανάστημα
μα από το Αλφα ως το Ωμέγα προσκυνώ το διάστημα.

Μεταποιώ το "θα" σε θάλασσα 
κι απ' τ' αλμυρό πιο τολμηρό το πρώτο Εγώ το Αιγαίο.

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου 

με αφορμή το χθεσινό άρθρο της Ελευθεροτυπίας:
«Μήνυμα» από την Τουρκία για την υφαλοκρηπίδα

1.7.10

Σήμερον δύο έργα sex! (ψέμαααα)

(Τριανταφυλλιά σε κήπο, Χαλκιδική)

Ως πιο μεγάλη και πιο τραγική ιστορία αγάπης,
είχα πάντα στο μυαλό μου την "Παναγία των Παρισίων".
Ο φτωχός Κουασιμόδος αγκαλιάζει το σώμα της 
απαγχονισμένης Εσμεράλδας και πεθαίνει από στεναχώρια,
εκεί, μαζί της.

Όλα αυτά μέχρι που διάβασα την ιστορία του Ερμαφρόδιτου.
Ο ομορφότερος νέος στον κόσμο 
(γιος του Ερμή και της Αφροδίτης)
σε κάποιο ταξίδι του σταμάτησε να ξεδιψάσει σε μια πηγή.
Εκεί, τον είδε και τον ερωτεύτηκε η νύμφη της πηγής, Σαλμακίς.
Έτρεξε κοντά του και τον αγκάλιασε σφιχτά, παρακαλώντας 
τους Θεούς να μείνουν για πάντα ενωμένοι.
Οι προσευχές της εισακούσθηκαν κι έτσι, έγιναν ένα σώμα.
Ένα πλάσμα που είχε και τα δύο φύλα.

Υ.Γ. Θα έγραφα και για τον καταστροφικό έρωτα
της Κάθριν και του Χίθκλιφ από τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη",
αλλά ήδη είναι μεγάλη η ανάρτηση.

Καλό μήνα σε όλους σας.


30.6.10

Κατάθλιψη ή "ο Χαμένος Παράδεισος"

(Santa Maria Assunta στη Lago d' Orta, Ιταλία)

3 Ιανουαρίου 1889
Την ημέρα εκείνη, ο Nietzsche περπατούσε 
στην πλατεία Carlo Alberto στο Τορίνο. 
Είδε έναν αμαξά να μαστιγώνει το άλογό του 
και έτρεξε να το προστατεύσει.
Αγκάλιασε το λαιμό του αλόγου και μετά κατέρρευσε. 

Δε συνήλθε ποτέ...

Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του στη σιωπή, 
μπαινοβγαίνοντας στα ψυχιατρεία, 
βαδίζοντας σαν παιδί, κρατώντας το χέρι της μητέρας του, 
ξαπλωμένος σε μια πολυθρόνα με μια κουβέρτα στα πόδια 
και με το βλέμμα χαμένο στο άπειρο.

Η ιστορία αυτή, ενέπνευσε το Φίλιππο Τσαλαχούρη
να γράψει το τρίτο μέρος της "Συμφωνίας αρ.4, opus 59" 
με τίτλο “Friedrich Nietzsche”.


29.6.10

Ο σεβασμός είναι υποχρέωση

(Μια πασχαλίτσα στο Νυμφαίο, Φλώρινα)

Ένα από τα μεγάλα λάθη που κάνουμε οι πιο πολλοί
είναι ότι μπερδεύουμε την ευγένεια με το σεβασμό.

Αναμφισβήτητα η ευγένεια είναι σπουδαίο αγαθό
αλλά δεν είναι κάτι που ""οφείλουμε"" (διπλά εισαγωγικά)
να το έχουμε όλοι. Είναι προσωπικό θέμα του καθενός
αν έχει επιλέξει να είναι στη ζωή του ευγενικός ή όχι,
με την προϋπόθεση βέβαια κάποιος να του το έχει μάθει.

Ο σεβασμός όμως, από την άλλη, είναι υποχρέωση. 
Δε χρειάζεται κάποιος να είναι ευγενικός, 
ώστε να δείξει σεβασμό.
Από το πιο μικρό πλάσμα μέχρι το πιο μεγάλο σε αυτόν
τον πλανήτη είναι άξιο σεβασμού, ανεξαρτήτως 
είδους, ηλικίας, φύλου ή χρώματος.
Χωρίς να έχει σημασία αν έχει δύο πόδια, τέσσερα 
οκτώ, ή αν έχει ρίζες.

28.6.10

"Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική"

(Άγαλμα στο City Park της Βαρκελώνης, Ισπανία)

Ο Μιρό γεννήθηκε στη Βαρκελώνη στις αρχές του
περασμένου αιώνα και λόγω του αυστηρού προγράμματος
που ακολουθούσε από την αρχή της ζωής του,
έλεγαν πολλοί ότι γεννήθηκε γέρος αλλά μέχρι
μεγάλη ηλικία ζωγράφιζε σα μικρό παιδί.

Ο Νταλί δεν τον συμπαθούσε και τον έλεγε "χωριάτη".

Εκείνος, θεωρώντας ότι οι ζωγράφοι της εποχής
είχαν γίνει υποχείρια των πλουσίων που ήθελαν
να επιδεικνύουν τον πλούτο τους μέσω της τέχνης,
είπε την περίφημη φράση:
"Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική"
και για κάποια περίοδο άρχισε 
να ζωγραφίζει σε χαρτόνια, σε ξύλα, σε υφάσματα,
παντού, εκτός από καμβάδες.