Κάπου είχα διαβάσει παλιότερα, πως αν μια φορά τη μέρα σκεφτόμαστε το θάνατό μας, θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Θεωρητικά, στην ιδέα και μόνο ότι αύριο μπορεί να πεθάνω, θα σκεφτώ πόσο χαζά και μικρά είναι τα όποια αρνητικά συναισθήματα μου που δε μ' αφήνουν να χαρώ αυτό που έχω και θα προσπαθήσω να τα αποβάλω.
Στη σιγουριά όμως; Πως θα αντιδρούσα αν ήξερα με κάποιο τρόπο ότι αύριο θα πεθάνω;
Δεν ξέρω αν θα άρχιζα τα τηλέφωνα σε όλους εκείνους που θέλω να ζητήσω μια συγγνώμη, να πω σε κάποιους ένα ευχαριστώ ή απλώς ένα αντίο. Αν και, μεταξύ μας, δε με έχω για τόσο ψύχραιμο.
Ίσως να έβγαινα να διασκεδάσω όπως ποτέ πριν στη ζωή μου, ίσως όμως και να κλεινόμουν στο σπίτι κοιτάζοντας το ρολόι. Μπορεί και να άκουγα τον αγαπημένο μου δίσκο αναλογιζόμενος τη ζωή μου. Ένα τελευταίο ταξίδι στα παλιά, για να φύγω έχοντας στο μυαλό μου όσα έκανα και όχι όσα δεν πρόλαβα να κάνω.
Ίσως να έβγαινα να διασκεδάσω όπως ποτέ πριν στη ζωή μου, ίσως όμως και να κλεινόμουν στο σπίτι κοιτάζοντας το ρολόι. Μπορεί και να άκουγα τον αγαπημένο μου δίσκο αναλογιζόμενος τη ζωή μου. Ένα τελευταίο ταξίδι στα παλιά, για να φύγω έχοντας στο μυαλό μου όσα έκανα και όχι όσα δεν πρόλαβα να κάνω.






