(Χαρταετός στο Ρίο, νομός Αχαΐας)
Αιώνες πριν, δένονταν πάνω τους χιλιάδες χαρτάκια με ευχές και επιθυμίες ώστε να φτάσουν ψηλά στον ουρανό και να πραγματοποιηθούν. Άλλοι πάλι, έστελναν με τους χαρταετούς μηνύματα με τις αρρώστιες και τις συμφορές ώστε να τις διώξουν μακριά, να τις εξαγνίσουν. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αυτή η τελετουργία επέτρεπε στους ανθρώπους την επικοινωνία με το "άνω", το μακρινό.
Στις μέρες μας, που ένα αεροπλάνο έχει την ικανότητα να μας φτάσει πάρα πολύ ψηλά, ο χαρταετός δεν παύει να γίνεται η προέκταση μας για να ξεφύγουμε λίγο από τα γήινα. Όλοι οι ήχοι και οι κραδασμοί που φτάνουν στο χέρι μας μέσω του σπάγκου, μας ανεβάζουν νοερά και μας απομακρύνουν για λίγο από τα προβλήματά μας. Κρυμμένη βέβαια κι εδώ η ανθρώπινη ματαιοδοξία να μη μας αφήνει να χαρούμε απόλυτα το ότι είμαστε ψηλά, αν δεν είμαστε ψηλότερα από όλους τους άλλους (έστω και ως παιχνίδι)!
Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη
και όταν έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα
τιμωρημένη ώρες και ώρες.
Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε
-δεν ονειρευόμουν- ανέβαινε
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Η πρώτη στροφή του "Χαρταετού"
Οδυσσέας Ελύτης






