21.4.11

Θυσία

(Η σταύρωση στη Sagrada Família της Βαρκελώνης, Ισπανία)


Δίνεται κάποιες φορές η εντύπωση, πως η ευτυχία (σε μικρή ή και μεγάλη κλίμακα) είναι με κάποιον τρόπο πεπερασμένη. Δεν μπορεί κανείς να αποκτήσει κάτι χωρίς να θυσιάσει κάτι άλλο, εκτός αν στην προηγούμενη ζωή του έχει κάνει θυσία ανάλογη τεσσάρων ζωών και του προσφέρονται όλα πλουσιοπάροχα. 

Για τους υπόλοιπους λοιπόν που δεν ήμασταν μοναχοί στο Θιβέτ ή στο Άγιον Όρος, οι θυσίες πρέπει να γίνουν εδώ (και τώρα) σύμφωνα με τις προτεραιότητες που θέτει ο καθένας. Ξοδεύουμε χρόνο από τη ζωή μας, στερούμαστε ηθελημένα την ελευθερία μας, θυσιάζουμε συνεχώς κομμάτια του εαυτού μας για να φτάσουμε πιο κοντά σ' αυτό που θεωρούμε (ή μας έχουν μάθει να θεωρούμε) ως ιδεατό. 

Σκέφτομαι ώρες ώρες πόσες θυσίες πάνε χαμένες στο δρόμο της προσέγγισης αυτού του ιδεατού. Τι τελικά θα κρατήσουμε και τι θα χαθεί από όλο αυτό; Είναι που δεν έχουμε κι άλλη ευκαιρία, (πέρα από την πλάκα) δεύτερη ζωή δεν έχει...

18.4.11

Χωρίς φωτογραφία

Είχαν φύγει τα λόγια
τώρα έφυγε κι η φωνή...

Καλό ταξίδι Νίκο

12.4.11

Όνειρα κι ευχές

(Fontana di Trevi, Ρώμη)


Προχτές το βράδυ, παρουσιάστηκε στο θέατρο Badminton η ιστορία της Ιωάννας της Κατσαρίδας, που είχε όνειρο να ανέβει στο φεγγάρι. Προδόθηκε, απογοητεύτηκε, φυλακίστηκε όμως τελικά τα κατάφερε. Και δεν ήταν αποτέλεσμα πείσματος η επιτυχία της, ήταν θέμα πίστης. Πίστη στο όνειρο και στις δυνάμεις της. Χωρίς να στηρίξει τις ελπίδες σε κανέναν άλλο παρά στον εαυτό της.

Σαν την κατσαρίδα κι εγώ, όσο μου αρέσει να κάνω όνειρα, άλλο τόσο αποφεύγω τις ευχές. Σκέφτομαι καμιά φορά πως τις ευχές πρέπει να τις "φυλάμε" για καταστάσεις που δεν είναι πια στα χέρια μας. Όσο κάποια πράγματα μπορώ να τα ελέγχω, θέλω να προσπαθώ για τα όνειρα μου. Χωρίς να εναποθέτω την τύχη τους στην καλή θέληση μιας ανώτερης δύναμης που στο κάτω κάτω, μπορεί να έχει και με σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθεί.

Έτσι κι αλλιώς τις ευχές κάποτε τις κάναμε ρίχνοντας κέρματα στα συντριβάνια, ήταν μια γλυκιά ιεροτελεστία Τώρα αρκεί να μπει κάποιος στο www.mywellwisher.com και να το κάνει ψηφιακά!

6.4.11

Τα τείχη μας


(Το εσωτερικό των τειχών που χωρίζουν τη Βούδα από την Πέστη, Ουγγαρία )

Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για "αυτο"προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει με αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος. Έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή.

Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα.

Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να τα δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι - όχι όπως είμαστε εμείς.


Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις
Λέο Μπουσκάλια

30.3.11

Ταξίδια μακρινά...

(Το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, Νομός Αργολίδας)

Διάβαζα λίγο πριν ένα κείμενο, σχετικά με κάποιες δηλώσεις επιστημόνων οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο επιταχυντής του CERN ενδέχεται να είναι η πρώτη συσκευή που θα επιτρέψει το ταξίδι της ύλης στο χρόνο! Το πρώτο βήμα, θεωρητικά, για να είμαι σε θέση στο μέλλον να ετοιμάζω βαλίτσες ώστε να συναντήσω το Σωκράτη, το Χριστό, τον Da Vinci ή τον τρισέγγονο μου φαντάρο (λέμε τώρα), έγινε!

Σκέφτομαι λοιπόν, πως αν είχα μια μόνο επιλογή για ένα ταξιδάκι στο χρόνο, θα ήθελα να είναι στο παρελθόν ακόμα κι αν δεν μπορούσα να "αλλάξω" κάτι προς όφελος μου εκεί. Από το να δω όμως την Αθήνα το 2412, θα προτιμούσα να ακούσω την Κάλλας να τραγουδάει ζωντανά ή να παρακολουθήσω μια τραγωδία στο "Νέο θέατρο της Επιδαύρου". Λιγότερες (έως ανύπαρκτες) οι ανέσεις του παρελθόντος, θα έχω όμως τη σιγουριά ότι ο πλανήτης είναι στη θέση του και δε θα κινδυνεύσω να ίπταμαι απορημένος μέσα σε μια μαύρη τρύπα του μέλλοντος.

Την καλησπέρα μου.

21.3.11

Πολεμώντας ανεμόμυλους

(Ο Θερβάντες στο ενετικό λιμάνι, Ναύπακτος )


Βρέθηκα χθες στη Λυρική σκηνή για να παρακολουθήσω τον "Δον Κιχώτη". Στο θέατρο δεν έπεφτε καρφίτσα και στη σκηνή οι χορευτές έκαναν μαγικά πράγματα. Θέλω να σταθώ όμως στους θεατές των δύο μπροστινών μου θέσεών. Ένας μπαμπάς (γύρω στα 40) είχε φέρει το γιο του (γύρω στα 5-6) να παρακολουθήσουν την παράσταση. Ο μικρός δεν έβλεπε καλά και σε όλη την παράσταση καθόταν στα πόδια του πατέρα του κοιτώντας αποσβολωμένος, ενώ εκείνος του ψιθύριζε στο αυτί εξηγώντας όσα διαδραματίζονταν μπροστά του.

Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα ευχάριστα και όχι μόνο επειδή ο μπόμπιρας έκατσε "Παναγία" μέχρι το τέλος δείχνοντας ενδιαφέρον. Κυρίως χάρηκα επειδή βλέπουμε κάποιες συμπλεγματικές αντιλήψεις του παρελθόντος να χάνουν έδαφος. Από την παρέα μου με "προσγείωσαν" θεωρώντας δεδομένο ότι ο πατέρας ήταν του χώρου: "χορευτής, μουσικός κάτι τέτοιο. Aλλιώς θα βρίσκονταν στο Ολυμπιακός-ΑΕΚ".

Θέλω να πιστεύω ότι έχουν λάθος. Όχι επειδή θεωρώ ότι είναι καλύτερος ο χορός από το ποδόσφαιρο (γούστα είναι αυτά), αλλά επειδή πιστεύω πως πρέπει να πολεμήσουμε για βγάλουμε από το κεφάλι μας, όλα αυτά που μας έχουν σφηνώσει για τα καλά χρόνια τώρα!

13.3.11

Χωρίς φωτογραφία



Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολιωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν την άδεια πόλη


Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις


Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα ' γω θα αναστηθώ


Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης

Αντίο μεγάλε Μανώλη Ρασούλη