Κατάθλιψη ή "ο Χαμένος Παράδεισος"

(Santa Maria Assunta στη Lago d' Orta, Ιταλία)

3 Ιανουαρίου 1889

Την ημέρα εκείνη, ο Nietzsche περπατούσε 

στην πλατεία Carlo Alberto στο Τορίνο. 

Είδε έναν αμαξά να μαστιγώνει το άλογό του 

και έτρεξε να το προστατεύσει.

Αγκάλιασε το λαιμό του αλόγου και μετά κατέρρευσε. 

Δε συνήλθε ποτέ...

Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του στη σιωπή, 

μπαινοβγαίνοντας στα ψυχιατρεία, 

βαδίζοντας σαν παιδί, κρατώντας το χέρι της μητέρας του, 

ξαπλωμένος σε μια πολυθρόνα με μια κουβέρτα στα πόδια 

και με το βλέμμα χαμένο στο άπειρο.

Η ιστορία αυτή, ενέπνευσε το Φίλιππο Τσαλαχούρη

να γράψει το τρίτο μέρος της "Συμφωνίας αρ.4, opus 59" 

με τίτλο “Friedrich Nietzsche”.

Ο σεβασμός είναι υποχρέωση

(Μια πασχαλίτσα στο Νυμφαίο, Φλώρινα)

Ένα από τα μεγάλα λάθη που κάνουμε οι πιο πολλοί

είναι ότι μπερδεύουμε την ευγένεια με το σεβασμό.

Αναμφισβήτητα η ευγένεια είναι σπουδαίο αγαθό

αλλά δεν είναι κάτι που ""οφείλουμε"" (διπλά εισαγωγικά)

να το έχουμε όλοι. Είναι προσωπικό θέμα του καθενός

αν έχει επιλέξει να είναι στη ζωή του ευγενικός ή όχι,

με την προϋπόθεση βέβαια κάποιος να του το έχει μάθει.

Ο σεβασμός όμως, από την άλλη, είναι υποχρέωση. 

Δε χρειάζεται κάποιος να είναι ευγενικός, 

ώστε να δείξει σεβασμό.

Από το πιο μικρό πλάσμα μέχρι το πιο μεγάλο σε αυτόν

τον πλανήτη είναι άξιο σεβασμού, ανεξαρτήτως 

είδους, ηλικίας, φύλου ή χρώματος.

Χωρίς να έχει σημασία αν έχει δύο πόδια, τέσσερα 

οκτώ, ή αν έχει ρίζες.

"Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική"

(Άγαλμα στο City Park της Βαρκελώνης, Ισπανία)

Ο Μιρό γεννήθηκε στη Βαρκελώνη στις αρχές του

περασμένου αιώνα και λόγω του αυστηρού προγράμματος

που ακολουθούσε από την αρχή της ζωής του,

έλεγαν πολλοί ότι γεννήθηκε γέρος αλλά μέχρι

μεγάλη ηλικία ζωγράφιζε σα μικρό παιδί.

Ο Νταλί δεν τον συμπαθούσε και τον έλεγε "χωριάτη".

Εκείνος, θεωρώντας ότι οι ζωγράφοι της εποχής

είχαν γίνει υποχείρια των πλουσίων που ήθελαν

να επιδεικνύουν τον πλούτο τους μέσω της τέχνης,

είπε την περίφημη φράση:

"Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική"

και για κάποια περίοδο άρχισε 

να ζωγραφίζει σε χαρτόνια, σε ξύλα, σε υφάσματα,

παντού, εκτός από καμβάδες.

Sirince σημαίνει όμορφο...

(Σπίτια στο Sirince, Τουρκία)

Η Διδώ Σωτηρίου αναφέρει αυτό το χωριό 

στο μυθιστόρημά της με τίτλο "Αντίο Ανατολία".

Ήταν ένα από τα πολλά χωριά που ερήμωσαν το 1922

λόγω του πολέμου. Οι κάτοικοι ήταν Έλληνες.

Το χωριό από τότε έχει μείνει σχεδόν ανέπαφο.

Ακόμα και οι δυο εκκλησίες στέκουν εκεί

ανάμεσα σε αρκετά μισοερειπωμένα σπίτια.

Οι σημερινοί του κάτοικοι έχουν αποφασίσει να 

γυρίσουν την πλάτη στην "τουριστική ανάπτυξη".

Ο κάθε κανόνας βέβαια έχει την εξαίρεση του,

έτσι το παλιό ελληνικό σχολείο

λειτουργεί πλέον ως εστιατόριο...!

Η αυτοκτονία μιας νύμφης...

(Η λίμνη Μελισσάνθη στον Καραβόμυλο, Κεφαλονιά)

Η νύμφη Μελισσάνθη, λυπημένη από τον ανεκπλήρωτο

έρωτά της για το Θεό Πάνα, αυτοκτονεί. 

Επιλέγει αυτόν τον μαγικό τόπο
 και ενώνεται μαζί του για πάντα.

Εκεί, στο μπλε βυθισμένο νησί στο κέντρο της λίμνης,

βρίσκεται ακόμα το ιερό του Θεού...
   

Εγκαίνια πότε έχουμε;

(Εθνική Αθηνών - Τρίπολης, Αργολίδα)

Το κομμάτι της εθνικής Αθηνών - Τρίπολης στο ύψος της Νεμέας,

είναι από τα πιο "φρέσκα".

Κι ενώ περνώντας αντιλαμβάνεσαι ότι ταξιδεύεις 

σε ένα δρόμο νέο,

με ευδιάκριτη ευθυγράμμιση, σωστή σήμανση κλπ. 

η άσφαλτος σε πολλά σημεία μόνο νέο έργο δε θυμίζει.

Είναι δυνατόν σε δρόμο που παραδόθηκε στην κυκλοφορία

πριν λίγο καιρό να υπάρχουν "σαμαράκια";

Στο δρόμο για τις "Ινδίες"

(Παραδοσιακές κατοικίες στο Πυργί, Χίος)

Ο Χριστόφορος Κολόμβος στα ημερολόγια του 

αναφέρει συχνά τη Χίο. Ήταν καλός γνώστης των χωριών

του νησιού αλλά και θαυμαστής της μαστίχας.

Το 1474 έφτασε στο νησί, φιλοξενήθηκε από

κάποιον Γενοβέζο ευγενή και φεύγοντας για το ταξίδι του

προς τις "Ινδίες" φρόντισε να πάρει μαζί του Χιώτες ναύτες,

οι οποίοι ήταν από τότε ξακουστοί για την ικανότητά τους.

Στη Χίο πολλοί πιστεύουν ότι ο Κολόμβος κατάγεται από 

το νησί. Στο Πυργί υπάρχει σπίτι που φέρεται να έζησε καθώς

και το οικόσημο της οικογένειάς του.

Δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι του νησιού 

που έχουν το επώνυμο "Κολόμβος".