Ώρα για βουτιές

(Τα βράχια της Αγ. Μαρίνας στην Αίγινα)

Αχ αγάπη μου αγάπη,
διαμαντάκι μες στη στάχτη
και νησάκι που 'χει φάρο,
ένα μεθυσμένο γλάρο.

γράφει ο Απόστολος Μπουλασίκης για την Ικαρία.

Σε λίγες μέρες θα είμαι πίσω με μια μηχανή γεμάτη φωτογραφίες

από το νησάκι.

Να ευχηθώ, να σας βρω επιστρέφοντας,
όλους υγιείς και χαρούμενους.

Τα λέμε σε λίγες μέρες.

Σοκολατολαγνεία

(Εργοστάσιο Παυλίδη, Αθήνα)

Το Καλοκαίρι το λατρεύω. Αν γινόταν θα ταξίδευα ανά εξάμηνο από το βόρειο στο νότιο ημισφαίριο (και το ανάποδο) μόνο για να το ακολουθώ. Και δεν είναι κατάλοιπο της παιδικής ηλικίας όλο αυτό με τις ατέλειωτες διακοπές, τα κλειστά σχολεία και την ξεγνοιασιά. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι μεγάλη η μέρα και νοιώθω ότι μπορώ να κάνω περισσότερα πράγματα αλλά και με το ότι δεν έχει κρύο. Ένα jean, ένα μπλουζάκι, ένα μπουκάλι παγωμένο νερό στο κεφάλι και όλα καλά. Ούτε μπουφάν, ούτε κουβέρτες, συνάχι, πονόλαιμοι, τιποτα...

ΟΜΩΣ ο Χειμώνας έχει σοκολάτες. 

Και για να προλάβω όσους σκεφτούν ότι και το Καλοκαίρι μπορείς να τις έχεις στο ψυγείο, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Η πολύ χαμηλή θερμοκρασία αλλοιώνει τη γεύση κι αν τις αφήσεις λίγο να "συνέλθουν" λυώνουν σε χρόνο ρεκόρ. 

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το Χειμώνα στο εργοστάσιο του Παυλίδη όπου και γιόρτασαν τα 150 χρόνια της σοκολάτας υγείας! Παράδεισος, ό,τι και να πω είναι λίγο.

Ομορφιά

(Μονή Πρέβελη στο Ν. Ρεθύμνης, Κρήτη)

Την ομορφιά που κλείνω μέσα μου
κανείς ποτέ δε θα τη νοιώσει.
Κι αν την πληγώσει θα`ναι ανίδεος
κι ούτε γι`αυτό θα μετανιώσει.

Απόσπασμα από το ποίημα "Σεμνότης"
της Μαρίας Πολυδούρη


Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 2005. 
Δυστυχώς το φοινικόδασος πλέον είναι καμένο. 

Παιδικά παιχνίδια

(Παιδική χαρά στα Σελιανίτικα Αιγίου, Νομός Αχαΐας )

Πέρασ' ο καιρός.

Παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως

τα μεσημέρια μίλα μου.

Μ' όλες τις φωνές

ποτέ δεν έμαθα τι σ' έκανε να κλαις

βγαίνει η βαρκούλα.

Βγαίνει η βαρκούλα

βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά.

Ήλιος και βροχή

χιλιάδες όνειρα παντρεύονται οι φτωχοί

κι εγώ σε χάνω μίλα μου

Kι άκου τι θα πω

ψηλά τα χέρια γιατί τόσο σ' αγαπώ

και μένω αταξίδευτος...

Και τότε ρίξαμε τον κλήρο

να δούμε ποιος, ποιος, ποιος

θα φαγωθεί

να δούμε ποιος, ποιος, ποιος

θα τα φυλάει.

Νταμ, νταμ

φιλίμι κοντάμ νταμ νταμ

καραγάς ξεπετώ

δίπλα στον ποταμό εγώ θα βγω

Περνά περνά η μέλισσα

με τα μελισσόπουλα.

Δεν περνάς κυρά Μαρία.

Δεν περνάς...

Δεν με πονάς...

Τι με κοιτάζεις μ' αυτά τα μάτια

αυτό που ζήσαμε σκοτάδι και μας πνίγει

Εσύ μια κούκλα στα σκαλοπάτια

κι εγώ τρενάκι που δεν πρόκειται να φύγει.

Πέρασ' ο καιρός

παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως

τα μεσημέρια μίλα μου

Mου 'λειψες πολύ

και στρατιωτάκι μολυβένιο, με στολή

σε περιμένω...

Τίποτα...!

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Ποια Άνοιξη;

(Αγριολούλουδα στο βράχο, Άρτα, )

Η Ελλάδα ερημώνει επικίνδυνα.. 

αφήνοντας μιαν Άνοιξη που αρνείται να ανοίξει... 

Δεν ταιριάζουν όμως δάκρυα για τον καλό μας άνθρωπο, 
μόνο χαμόγελα.

Θυσία

(Η σταύρωση στη Sagrada Família της Βαρκελώνης, Ισπανία)

Δίνεται κάποιες φορές η εντύπωση, πως η ευτυχία (σε μικρή ή και μεγάλη κλίμακα) είναι με κάποιον τρόπο πεπερασμένη. Δεν μπορεί κανείς να αποκτήσει κάτι χωρίς να θυσιάσει κάτι άλλο, εκτός αν στην προηγούμενη ζωή του έχει κάνει θυσία ανάλογη τεσσάρων ζωών και του προσφέρονται όλα πλουσιοπάροχα. 

Για τους υπόλοιπους λοιπόν που δεν ήμασταν μοναχοί στο Θιβέτ ή στο Άγιον Όρος, οι θυσίες πρέπει να γίνουν εδώ (και τώρα) σύμφωνα με τις προτεραιότητες που θέτει ο καθένας. Ξοδεύουμε χρόνο από τη ζωή μας, στερούμαστε ηθελημένα την ελευθερία μας, θυσιάζουμε συνεχώς κομμάτια του εαυτού μας για να φτάσουμε πιο κοντά σ' αυτό που θεωρούμε (ή μας έχουν μάθει να θεωρούμε) ως ιδεατό. 

Σκέφτομαι ώρες ώρες πόσες θυσίες πάνε χαμένες στο δρόμο της προσέγγισης αυτού του ιδεατού. Τι τελικά θα κρατήσουμε και τι θα χαθεί από όλο αυτό; Είναι που δεν έχουμε κι άλλη ευκαιρία, (πέρα από την πλάκα) δεύτερη ζωή δεν έχει...

Χωρίς φωτογραφία

Είχαν φύγει τα λόγια

τώρα έφυγε κι η φωνή...

Καλό ταξίδι Νίκο